Calendar

lut
7
wt.
urodziny obchodzi Dieter Bohlen
lut 7 całodniowy

Dieter Günter Bohlen (ur. 7 lutego 1954 w Berne k. Bremy w powiecie Wesermarsch, RFN) – niemiecki muzyk, kompozytor i wokalista. Znany przede wszystkim jako członek duetu Modern Talking. Z wykształcenia jest ekonomistą.

Muzyką zajmował się od dziecka, w połowie lat 70. koncertował z grupami Da Capo, Aorta i Mayfar. W 1978 roku wydał dwa single z grupą Monza. W 1979 podpisał profesjonalny kompozytorsko-producencki kontrakt z hamburskim wydawnictwem Intersong. Produkował piosenki dla niemieckich artystów oraz wydawał solowe single jako Steve Benson, występował też w grupie Sunday. Jego największym przebojem z tego okresu jest „Hale, Hey Louise” w wykonaniu Ricky’ego Kinga.

W 1984 wraz Thomasem Andersem założył zespół Modern Talking, z którym odniósł międzynarodowy sukces. W międzyczasie komponował i produkował też płyty dla takich artystów jak C. C. Catch czy Chris Norman. W 1987 działalność Modern Talking została zawieszona, a Dieter założył własną grupę Blue System. W 1989 stworzył płytę ze ścieżką dźwiękową do serialu telewizji ZDF „Rivalen der Rennbahn”, która rozeszła się w ponad milionowym nakładzie. W 1991 nagrał utwór It’s All Over w duecie z Dionne Warwick i wydał go pod szyldem zespołu Blue System. W tym samym roku rozpoczął trwającą do 1994 roku i obfitującą w sukcesy współpracę z Bonnie Tyler. W 1997 wydany został ostatni album Blue System, Here I Am.

Na początku 1998 wraz z Thomas Andersem reaktywowali Modern Talking i wydali zawierający remiksy starych przebojów album Back for Good, który na całym świecie znalazł 10 milionów nabywców. Do 2003 nagrał z Modern Talking jeszcze 5 albumów, po czym definitywnie zakończył działalność grupy poprzestając na 12 albumach zespołu. W tym samym czasie zaangażował się w niemiecką edycję programu „Idol” (Deutschland sucht den Superstar). Płyty produkowane przez Dietera dla jego uczestników rozchodziły się w platynowych nakładach, rozwinięta została też współpraca ze zwycięzcą Alexanderm Klawsem oraz finalistą Danielem Küblböckiem. Planowana była współpraca także z drugą w programie Juliette Schoppmann, jednak po jej odmowie Dieter z sukcesami komponował i produkował dla Yvonne Catterfeld.

W 2004 roku wydane zostały ostatnie płyty tych wykonawców z premierowym materiałem od Dietera. W 2005 roku była przerwa w działalności muzycznej i czas większego zaangażowania w życie rodzinne, przyjaciółka Estefania Küster (ostatecznie rozstali się w sierpniu 2006) urodziła Dieterowi syna Maurice’a Cassiana.
W 2006 roku telewizja RTL zdecydowała się na emisję kreskówki opartej na biografii Dietera o tytule Dieter der Film, a sam Dieter równolegle wydał pierwszy album podpisany własnym nazwiskiem. 24 listopada Dieter wystąpił podczas festiwalu Diskoteka-80 w Moskwie, wykonując trzy utwory Blue System oraz miks największych przebojów Modern Talking. Obecnie zajmuje się komponowaniem i produkcją piosenek, współpracując z wywodzącym się z Deutschland sucht den Superstar niemieckim wokalistą Markiem Medlockiem.

Muzyczne projekty Dietera

1. Monza 1978
2. Marcel Mardello 1980
3. David Bernhardt 1980
4. Mac Mono Crew 1980
5. Steve Benson 1980-1981
6. Sunday 1981
7. Ryan Simmons 1984-1985
8. Modern Talking 1984-1987 1998-2003
9. Blue System 1987-1997
10. Countdown G.T.O. 1989-1991

 

żródło rm80.pl

lut
18
sob.
urodził się Gazebo
lut 18 całodniowy

18 lutego 1960 urodził się Paul Mazzolini. Bardziej znany jest jako Gazebo, choć w rzeczywistości Gazebo to nazwa zespołu. Paul próbował swoich sił w różnych grupach i gatunkach, jednak bez powodzenia. Przełom w jego karierze nastąpił w 1982 roku kiedy razem z producentem Paulem Micioni stworzyli projekt Gazebo. Ich pierwszym sukcesem był utwór „Masterpiece”. Największym przebojem w dorobku Gazebo stał się jednak wydany w 1983 roku utwór „I like Chopin”. Singiel „I like Chopin” osiągnął 1 miejsce na listach w Austrii, Niemczech, Hiszpanii i Szwajcarii. W wielu pozostałych krajach Europy ocierał się o czołówkę i stał się prawdziwym klasykiem nie tylko italo disco, ale ogólnie muzyki pop. Do dzisiaj możemy usłyszeć go na falach radiowych i znaleźć na większości składanek z przebojami lat ’80.

mar
15
śr.
urodziny obchodzi Sabrina
mar 15 całodniowy

Sabrina, właściwie Norma Sabrina Salerno (ur. 15 marca 1968 roku w Genui we Włoszech) – włoska piosenkarka, modelka, prezenterka telewizji, aktorka i producent muzyczny, której największa popularność przypada na późne lata 80. Najbardziej znana z przebojów takich jak „Boys (Summertime Love)”, „Hot Girl” czy „All of me (Boy Oh Boy)”. Klipy „My Chico” i „Boys” zostały nawet zakazane w niektórych państwach z powodu zbyt wyeksponowanych piersi gwiazdy.
Uczęszczała do szkoły średniej języków obcych. Mając piętnaście lat zdobyła tytuł pierwszej Miss Wybrzeża i była dziesiątą Miss Regionu Ligurii. Następnie rozpoczęła karierę jako modelka, a w 1986 roku zadebiutowała jako prezenterka telewizyjna programu Canale 5 Premiatissima z udziałem Johnny’ego Dorelli i Grand Hotel, którego producentem był Claudio Cecchetto. W tym samym roku, został wydany jej debiutancki singel „Sexy girl”, wyprodukowany przez Claudio Cecchetto, i stał się jednym z przebojów Top 20 w rodzimych Włoszech i Niemczech.
Pojawiła się po raz pierwszy na dużym ekranie w komedii Wielkie magazyny (Grandi magazzini, 1986) jako złodziejka ubrań. W 1987 roku ukazał się jej debiutancki album zatytułowany po prostu „Sabrina”. Utwór „Boys (Summertime Love)” trafił na listy przebojów Europy, Ameryki Południowej i Australii, a singiel z tym przebojem został sprzedany w liczbie ponad półtora miliona egzemplarzy. W latach 1987-88 śpiewała w programie Sandra & Raimondo TV Show. Jej kolejna piosenka „Hot Girl” dostała się na pierwszej dziesiątki listy przebojów w pięciu krajach Europie. Brała udział w sesji zdjęciowej magazynu Playboy. Druga płyta „Super Sabrina” (1988) została zrealizowana w Anglii przy współpracy z producentami Stock Aitken & Waterman (twórcy przebojów takich wykonawców jak Rick Astley, Kylie Minogue, Jason Donovan czy Bananarama), a singiel „All of me (Boy Oh Boy)” stał się kolejnym hitem. Dzięki sukcesowi albumów i jej seksownemu wizerunkowi, występowała w kilku europejskich audycjach telewizyjnych i koncertach, takich jak Montreux Pop Festival (1988) i na Stadionie Olimpijskim w Moskwie (1989), gdzie w ciągu trzech dni było zebranych pięćdziesiąt tysięcy ludzi.

Powróciła do telewizji w programie Rai Due Ricomincio da 2 (1990). Wystąpiła na festiwalu Sanremo ’91 w duecie z Jo Squillo z piosenką „Siamo Donne”, która ukazała się na albumie „Over the Pop”. Wystąpiła w kilku przedstawieniach teatralnych. W 2005 roku otrzymała nagrodę za rolę pierwszoplanową w filmie Colori (2005) pokazywanym na włoskim Salerno´s Cinema Festival. W 2002 roku gościła w programie Italia 1 Matricole & Meteore.
W kolejnych latach nadal występowała w teatrze i prowadziła programy telewizyjne. W 2004 roku poślubiła swojego partnera, Enrico Monti, i urodziła syna Luca Marię. W 2005 roku zagrała w niezależnym filmie Colori, a jej rola została nagrodzona na festiwalu filmowym w Salerno.
W sierpniu 2008 wystąpiła na Sopot Festival w ramach koncertu poświęconego muzyce lat 80′, obok takich gwiazd jak Samantha Fox, Sandra, czy Thomas Anders z zespołu Modern Talking. W tym samym roku wydała kompilację przebojów i remiksów, zatytułowaną Erase/Rewind. W 2010 nagrała cover utworu „Call Me” Blondie w duecie z Samanthą Fox.
24 czerwca 2014 wydała singiel „Colour Me”, do którego także nagrała teledysk.

mar
24
pt.
urodził się Ola Håkansson
mar 24 całodniowy

24 marca 1945 urodził się Ola Håkansson – szwedzki muzyk, wokalista i producent muzyczny, współzałożyciel i wokalista grupy Secret Service. Zespół powstał w 1979 roku i wciągu kilku lat kilkakrotnie zmieniał swój styl od popu z elementami disco i rocka, poprzez electro i new romantic, aż na euro disco kończąc. Pierwszy singel Secret Service zatytułowany „Oh Susie” stał się przebojem w Szwecji i w kilku krajach Europy i Ameryki Południowej. Tak samo zatytułowany album, zawierający drugi przebój „Ten O’Clock Postman”, w Szwecji uzyskał status złotej płyty. W 1981 roku na fali popularności nurtów electro i new romantic Secret Service zaczęli iść w tym kierunku i nagrali przełomowy utwór „Flash in the Night”, który pozwolił im odnieść międzynarodowy sukces. W drugiej połowie lat ’80 grupa nagrywała utwory w stylu euro disco wydając w 1987 roku przebojowy i kultowy już dzisiaj album „Aux deux Magots”. To właśnie z tego albumu pochodzi wydany w 1988 roku singiel „Don’t You Know Don’t You Know”

mar
28
wt.
Baltimora – rocznica śmierci
mar 28 całodniowy

Baltimora to sceniczny pseudonim tak naprawdę to Jimmy McShane który urodził się 23 maja 1957 roku w Londonberry (Irlandia Północna).

Dzieciństwo spędził w rodzinnym mieście, na tętniącej życiem ulicy „Street Terrace”. Wywodził się z rodziny robotniczej o konserwatywnych poglądach. Już od młodzieńczych lat Jimmy zaczął poznawać i rozwijać swój talent artystyczny.

Kiedy przyznał otwarcie swoj homoseksualizm, rodzina odwróciła się od niego. Decyduje się wówczas aby jego kariera artystyczna ukierunkowała się muzycznie. Po dwóch publicznych występach przybiera nazwę Baltimora. W 1984 roku wykorzystuje swoją szanse nagrywając singiel „Tarzan Boy” utrzymany w elektronicznym brzmieniu i stylizowany na modny wówczas styl „italodisco”. Przebój ten zdobył ogromną popularność osiągając 3 miejsce na listach przebojów w Wielkiej Brytanii. Na fali wielkiej popularności „Tarzan Boy” w Europie, firma EMI decyduje się wydać go na singlu w Stanach Zjednoczonych docierając tam na 13 miejsce ówczesnej listy najlepiej sprzedających się singli. Utwór ponadto lansowano kolorowym videoclipem w stylu komiksu.
Tego samego roku ukazuje się pierwszy album zatytułowany „Living In The Background”, z którego wybrano jeszcze dwa inne single „Woody Boogie”, który bardzo przypominał premierowy hit „Tarzan Boy” oraz „Chinese Restaurant”, ten ostatni bez większych sukcesów.

W roku 1987 roku Baltimora pokazuje się z nowym albumem „Survivor In Love”, skierowanym głównie na rynek włoski. Z tego albumu pochodzą dwa single, tytułowy „Survivor In Love” oraz „Key Key Karimba”. Jednak płyta nie odnosi żadnego sukcesu i niemal zostaje niezauważona. Jak się okazało była to jego ostatnia praca w karierze muzycznej bowiem 28 marca 1995 roku Jimmy odchodzi z tego świata po długiej walce i powikłaniach choroby AIDS.

Mimo tak szybkiej śmierci jego wielki hit „Tarzan Boy” pozostał żywy aż po dzisiejsze dni i wykorzystywany jest przez wielu artystów i djów, którzy stworzyli wiele remixów tego przeboju. W roku 2003 ukazała się reedycja albumu „Living In The Background”, natomiast „Tarzan Boy” został wykorzystany w kampanii reklamowej Coca Coli Light.

mar
30
czw.
urodziny obchodzi MC Hammer
mar 30 całodniowy

30 marca 1962 urodził się Stanley Kirk Burrell, który pod pseudonimem MC Hammer w 1990 roku pobił rekord wszech czasów pod względem długości przebywania na pierwszym miejscu amerykańskiej listy przebojów. Singiel „U can’t touch this” okupował top amerykańskiej listy przez 21 tygodni stając się międzynarodowym i ponadczasowym przebojem. „U can’t touch this” został oparty na samplach utworu „Superfreak”, który w 1981 roku wykonywał Rick James.

kwi
1
sob.
Premiera płyty „The First Album”
kwi 1 całodniowy

1 kwietnia 1985 roku do sklepów trafiła płyta „The First Album” rozpoczynając krótką (zaledwie 3 letnią), ale bezapelacyjną dominację niemieckiego zespołu na tanecznych parkietach i listach przebojów lat ’80. Dla wielu krytyków i fanów jest to także najlepszy album Modern Talking. Najbardziej zróżnicowany stylistycznie i wybiegający poza schemat znany z kolejnych płyt. Jest to też jedyna płyta w dorobku MT, która zawiera utwór śpiewany przez Dietera Bohlena („There’s too much blue in missing you”). Album promowały 2 single: „You’re my heart, you’re my soul” oraz „You can win if you want”. Materiał zgromadzony na albumie pozwalał na wydanie kolejnych singli, ale było to sprzeczne z polityką wytwórni płytowej oraz samego Dietera Bohlena, który chciał skorzystać z popularności zespołu i jak najszybciej wypełnić kontrakt płytowy, który wymagał od niego kolejnych albumów. W związku tym Modern Talking wydawali kolejne albumy średnio co pół roku, a promował je na ogól tylko jeden singiel (czasem dwa)